woensdag 3 september 2014

KRINGSPRAAK-90 tididran

TIDIDRAN

Ginder achter waar gold dat randen brokkelden
dartelden en dolden de reuzenkinderen
Dit was voordat de ster stortte
het hart stolde
Toen verdronken rood de nood paste
verdronken zwart de smart paste
Dit was voordat de mascotte een zaak werd van het fenomeen bewondering
de maten herschreven werden met vibrerende taal
de uitgeslagen tiara's lagen opgestapeld in een hoek van het warenhuis
het goud koper bleek
het regende per brief
Toen gold dat ballen vlogen
de zware huisbok waggelend rende
gevuld met geloof in verdovende rechtvaardigheid
Dit was op de vlakte ten oosten
Ginder achter
waar de wind open spel heeft
aan de straat naar het westen
onder de laaghangende wolk in het noorden
waar wat verkregen was via het bloed, kwistig vergoten werd
Hier was het dat wij stonden
Aan de grens
Onze zinnen begoocheld
onze aderen gezwollen
Maar welke ader zou niet zwellen
bij de aanblik van de ochtendaarde



T


                              Akasif Tididran
                                         Ik ben Akasif Tididran. Wat geldt voor mij geldt voor jou.

                                         Elk fenomeen onderzoekt zichzelf. Dat geloof ik.

                                         Ik ben Akasif de wisselwerkmens. Mijn keuze is film.       

                                         De hoeken waaronder ik de camera's neerzet varieer ik volgens een maat die ik bereken voordat ik met het 
                                         vastleggen op celluloid begin. Ik wijk hier nooit van af. zoals ik ook elke ochtend voor her ontbijt tijdens een 
                                         korte wandeling de koperen bok op het marktplein begroet.

                                         Het westlicht noch het licht uit enige andere richting heeft mijn voorkeur.

                                         Ik laat wat vastgelegd is stollen voordat ik met het snijden en het lassen begin. Een eerste blik is begoochelend.

                                         Stelseldenken is voor mij kietelend. Bakens stellen mij in staat te verdrinken. Zonder begrenzing is vrijheid 
                                         een verzinsel. Als een warenhuis waaraan geen einde komt.

                                         Graaien. Verslinden.

                                         Ook of er wel of geen wolken zijn is voor mij geen beletsel. De omstandigheid tijdens de praktijk zie ik als de 
                                         uitdaging waar ik mij mee verhoud. ik laat mij door een omstandigheid niet breken. Heeft een wisselwerkmens 
                                         enkel rode filters bij zich dan gebruik ik rode filters. Dat levert dan de verrassing. Ja ik hou ervan te verdrinken 
                                         binnen een afbakening. De zaden rustig laten zwellen. De praktijk de mogelijkheid te bieden het verloop van het 
                                         groeiproces te herschrijven. Want omdat de bakens gezet zijn is elke inspiratie in staat te verzinken. Vormloos. 
                                         Om daarna als een fossiel gedelfd te worden. Verrassend. Omdat geen twee goudklompjes ooit gelijk gevormd 
                                         zijn. Dat geloof ik.

                                         Nee, het noordlicht noch het licht uit enige andere richting heeft mijn voorkeur.

                                         Een overvloedige ader wordt onverwacht getroffen. Dat is geëigend voor overvloedige aders. Tastend 
                                         dartelen. Dartelend tasten. De nood tot kookpunt laten komen. Het koper boenen tot het smelt. Vertrouwen  
                                         op rechtvaardigheid. Genieten. Waarnemen. Elke omstandigheid die zich aandient omhelzen. Het dollen serieus 
                                         nemen. Geen vorm is a priori passend. Elke inspiratie verlangt een taal die tijdens het manifest maken zichtbaar 
                                         wordt. Een vlakte oversteken verlangt een andere manier van bewegen dan een duin beklimmen. De praktijk 
                                         verhoudt zich altijd met het denkmodel. Zodat onder elke omstandigheid het  bloed optimaal stroomt. Elk stuk 
                                         aarde verlangt een geëigend klimaat. Elk kind verlangt een geëigende bescherming. Het zou of passend kunnen 
                                         zijn de slaapkamermuren zwart te verven of het zou afgrijzen  op kunnen roepen.

                                         Bespringen. Putten.

                                         Ook als het regent past dat altijd. Door een bui kan een scene die staat gepland met oostlicht die ochtend 
                                         niet vastgelegd worden. Ik bekijk het script nog een keer. En de herziening blijkt een verrijking. De wijn werd 
                                         bijna vergoten voordat hij op smaak was.

                                         Een ster straalt om te stralen. Dat is geëigend voor sterren. Zoals smart een litteken achterlaat. Als een 
                                         fonkelende tiara op een vergeten stuk celluloid. Als ongelezen brief in een maanverlichte vijver.

                                         Daar ginder waar op een maandag door een onverwachte wind de geuren zich vermengen sta ik op de 
                                         afgesproken lokatie en ontglipt mij elk besef van of voor– of  achterperspectief. Boren. Zoeven. Zoals een 
                                         mascotte zodra zij een binnenbeeld wordt haar vibrerende kwaliteiten verliest.

                                         Ja ik hou ervan problemen op de buitenplaneet te optimaliseren. Ballen te vangen zonder dat ik de afkomst 
                                         ervan hoef te achterhalen. Het als een spel zien. Een spel waarbij vaardigheid verwerven de verdienste is. Een 
                                         spel aan de rand van wat te benoemen is. Een spel dat mij in de buurt brengt van het hart van de processen. 
                                         Daar waar de zaken van de binnenplaneet geordend worden. Daar waar inzichten opgestapeld liggen naast 
                                         visioenen. Daar waar vliegen de manier van bewegen verlangt die cirkelen verlangt. En straten zijn kruisende 
                                         straten. Omdat de zin voor orde nooit het gegeven overschrijdt.



                              Pliddasch Tididran
                                         Ik ben Pliddasch Tididran. Pliddasch de eetwarenverzorgende.

                                         De grill schuur ik deels met zout en zacht zand. Daarna vet ik hem in met zonnebloemolie. Ik gebruik de grill 
                                         voor nu en dan een maiskolf. Die stoom ik bijna gaar waarna ik haar flink in de olie verdrink. Maiskiemolie. 
                                         Daarna eventjes roosteren.

                                         Het is mij wetmatig gebleken dat een feilloze kookmethode niet bereikbaar is. De een kiest voor een methode 
                                         die door een ander nooit nuttig aan te wenden is. Elke eetwarenverzorgende heeft een geëigende aanpak en 
                                         wanneer je je hoekje gevonden hebt kan het smakelijke deel beginnen.

                                         Het marktplein is mijn warenhuis. Ik loop mijn route rustig, nooit rennend. De westrand van noord naar zuid, 
                                         waarna de zuidrand waarna de oostrand. Daarna de noordrand. Behalve tijdens de lente in het geval wolken zich 
                                         laten zien. Dan loop ik tegen mijn route in. Zodat ik de overdekte zuidvleugel als laatste langsga. De regen is 
                                         hier namelijk in staat zo tekeer te gaan dat je vermogend bent de groenten op de kramen te zien zwellen. Dat 
                                         geldt voor deze lokatie en dan tijdens de lente. Overgeven. Vullen. Het water stort schaterend naar beneden. 
                                         De aarde wordt rood. De tijd lijkt te stollen. Maar het is passend. Een moment wordt herschreven in een taal 
                                         die enkel grijpbaar is voor diegenen die het meemaakten.

                                         De uien bewaar ik in mijn koperen kan. Dit is bijvoorbeeld een conventie die voor mij geëigend is maar door 
                                         een ander niet aan te wenden is.

                                         Ja het is mij wetmatig gebleken dat geen methode feilloos is. Ik heb de huisgeiten en de huisbok bij elkaar staan. 
                                         De vlakte is groot genoeg en zolang ik ze maar elke dag een bezoekje breng gaat alles goed. Het is begonnen dat 
                                         ik het melken als een spel opvatte. Een spel waarbij ik ze veel en met volle woorden aansprak. Tot de periode 
                                         aanbrak dat ze niet meer anders verwachtte.

                                         Niet dat ik de zekerheid heb dat deze wezens onderling mijn taal gebruiken, maar hoe ze ook tot de afspraak 
                                         gekomen zijn die ze met elkaar hebben, ik zie de bok nooit in de zuidhoek van de vlakte en geen geit zie ik ooit 
                                         in de noordhoek. Ja dat een consensus actueel is, is onomstotelijk. Een consensus waardoor een geëigende 
                                         methode aangewend is. Nuttig voor dát stuk aarde in combinatie met díe bewonenden. ik zie het aan de manier 
                                         waarop hun bloed gericht door hun aderen stroomt.

                                         De betreffende methode breekt met communale conventies. Ik heb als kind andere voorbeelden gehad. Nooit 
                                         heb ik als kind ooit een zwarthoofdige bok gezien. Nu is hij zo'n beetje mijn mascotte. Een fenomeen dat zich 
                                         verhoudt met de binnenplaneet. Verwarmen. Arriveren. Opgeladen door de oudheid waarmee goud opgeladen 
                                         is. Een gebald geloof. Flamberen. Afgieten. Ja deze zwarthoofdige bok is een wezen dat vermogend is mij te 
                                         begoochelen met zijn raadselachtige dartelpartijen. Ik vang ze op in mijn ooghoek, nooit frontaal. En in het geval 
                                         ik mijn gezicht naar hem draai, staat hij mij zonder uitzondering knipogend aan te kijken. Met die ogen van hem 
                                         die tijdens de winter als twee poolsterren hun stal verlichten. Hij is het hart van de stal. En ik heb een vermoeden 
                                         dat de geiten mij hierin zullen bijvallen.

                                         Het is als met het koken. Koken heeft niet enkel te maken met de zaak mijn lichaam te voeden. Koken heeft ook 
                                         te maken met de binnenplaneet. De smarten die hier verblijven tegenkomen op een manier die vreugdevol is. Ze 
                                         een tiara opzetten en samen dansen. Vloeien. Bedaren.

                                         Ik leg voorraden aan van gedroogde waren. Bonen, noten, granen, vruchten, kruiden. Ik heb glazen 
                                         proviandpotten. Zwart glas. Eén model. Mijn kast is koel en heeft twee deuren. Ongeacht de inhoud stapel ik  
                                         aan de ene zijde en pak ik aan de andere zijde. Volgens deze conventie is het verrassend wat de inhoud zal zijn  
                                         van de pot die aan de beurt is om gebruikt te worden. Welk ingrediënt dan het beginpunt is voor het recept van  
                                         die dag.

                                         Mijn recepten noteer ik als brieven aan mijn lezenden. En mijn boeken vliegen zodra ik ze publiceer als 
                                         bedwelmde ganzen mee met elke wind. Enkel om hun bestemming te vinden sporen ze als bedrijvige mieren 
                                         ginder straten op waar er geen zijn. Ik onderga dat als passende rechtvaardigheid.

                                         Niet dat mijn boeken voor alle lezenden beschikbaar zijn. Een te verontachtzamen deel. Een voor mij zinnig deel. 
                                         Omdat het mijn verhouding met de buitenplaneet juist accentueert.



                              Lui Tididran
                                         Ik ben Lui Tididran. Lui de wisselwerkmens. Mijn keuze is film.

                                         'Ik ben een kind'. Ik ben vermogend deze vier woorden op veel manieren uit te spreken. Met verschillende 
                                         intenties. Expressies. Klemtonen. Zodat of mijn binnenhoofd zwart wordt. Of zodat een lach om mijn neus 
                                         verschijnt. Of met de blik van een verworpen mascotte. Het is de samenhang die mij richt.

                                         Het woord lont heeft voor een wevende een andere lading dan voor een kaarstrekkende. Het 
                                         wisselwerkfenomeen binnen een stelsel levert wispelturige patronen waarvan de maten nog ongecategoriseerd 
                                         zijn. Door het of wel of niet inlassen van een pauze verandert het ritme van een regel. Waardoor een andere 
                                         betekenis gegenereerd wordt. Met een andere lading.

                                         Door de manier waarop ik kijk en de manier waarop ik mijn stem verbuig ben ik vermogend met het woord tiara 
                                         of toewijding of verkwisting op te roepen. Al naar gelang de methode die aangewend is om de woorden op elkaar 
                                         te stapelen, ben ik vermogend met het woord goud of vrees of vreugde teweeg te brengen.

                                         Nu en dan ben ik onvermogend de mogelijke vertolkingen bij te benen. Als de samenhang wazig is. Rennend 
                                         van de ene invalshoek naar de andere. Dat zijn de momenten dat mijn besef van rechtvaardigheid vervliegt. Het 
                                         oosten kan wat bij betreft dan het westen zijn. Ik loop mijn thuisstraat voorbij. Ik raak verdoofd. Ik word een 
                                         wolk.

                                         Ik ben vermogend dingen op veel manieren te presenteren. Ik kan een brief losjes in de hand houden. Ik kan hem 
                                         omklemmen zodat mijn vingers erop lijken te breken. Zo is of dat ding in staat op te wekken dat ik mij ergens in 
                                         stort. Vervagen. Kietelen. Of ik ben vermogend met dat ding teweeg te brengen dat jij een rood binnenhoofd 
                                         krijgt.

                                         Ik maak gebruik van verschillende taalconventies.

                                         Ik blader door een script alsof ik loop door een warenhuis waar een actueel gearriveerde voorraad speciaal 
                                         voor mij is uitgestald. Ik dring binnen en door elke sensatie begrensd op te slaan transformeer ik, via een 
                                         gistingsproces, díe momenten die mij bevallen tot uitdrukkingen die misschien passen. Tijdens het manifest 
                                         maken blijkt dan hoe de praktijk zich met de voorbereiding verhoudt. Is die verhouding stroef dan neem ik 
                                         afscheid van de ondervlakte. Ik speel het spel zonder binnencontact. Ik raak weg. Stollen. Bevriezen. Het westen 
                                         kan wat bij betreft dan het noorden zijn. Mijn bloed vergeet te kolken. De huishond begint te rillen zodra hij mij 
                                         ziet. Wat gold geldt niet. Ik dol maar wat.

                                         Tot de ster weer valt. Het hart weer luistert. Omdat de noodkreet geklonken heeft. Omdat mijn figuur niet 
                                         gekleurd werd door het script maar door traliesmart. Door ongeëigende grenzen te bewonderen tuimel ik over 
                                         de rand van wat communiceert. En dan barst de zaak. Verblinden. Verwarren. Uitgeslagen verwisselingen 
                                         verdringen vibrerende uitdrukkingen. Gedateerde conventies die op de binnenplaneet slordig begraven lagen 
                                         worden actueel en maken een geloof manifest dat mij doet blozen.
                                         
                                         Het geval kan zijn dat van mij verlangd wordt of wind of regen manifest te maken. Om mij met een dergelijke 
                                         betekenis te verhouden orieteer ik mij met mijn zintuigen. Het geval kan ook zijn dat van mij accenten verwacht 
                                         worden die mijn inbeeldingscapaciteit overschrijden. Dartelen. Verdrinken. Ik herschrijf dan in mijn zwijgtaal 
                                         het verloop van het script.

                                         Als naar gelang de methode die aangewend is om de scenes op elkaar te stapelen, zijn dezelfde tranen in staat 
                                         of vrees of vreugde teweeg te brengen. Het is de samenhang die dat richt. Of vergiet ik tranen om een verlies 
                                         of verliezen mijn ogen vocht omdat ik blootstel aan een snijdende wind? Als er van mij tranen verwacht worden 
                                         speel ik enkel de windvariant.

                                         Ik schmink mijn teint zo koper mogelijk. Dit is de beste manier gebleken om de ader op mijn rechterslaap te 
                                         maskeren. Over de belichting heb ik geen controle. Hoewel door de belichting mijn gezicht of zwelt of slinkt.

                                         Een houten bal die kleurend naar de seizoenen boven de aarde vliegt. Hier komt kortgesproken de figuur van 
                                         mijn laatste film op neer.



                              Wuwlaz Tididran
                                         Ik ben Wuwlaz Tididran. Wuwlaz de wisselwerkmens. Mijn keuze is muziek.

                                         Voor de compositie vertrouw ik op mijn zwarte gitaar. Hier heb ik een verhouding mee waarin ik nooit twijfel. 
                                         Ben ik vals bezig dan klinkt zij vals. Een verteerd geluid. Zogesproken.

                                         Deze gitaar staat op een driepotige stoel. Zichtbaar vanuit elke hoek van de kamer. Het heeft voor mij ook zo 
                                         nu en dan zin om niet tijdens mijn gebruikelijke uren te improviseren. Mij door onverwachte klanken laten roepen 
                                         en deze aan te laten zwellen. Een binnenecho. Tot buiten de maten van elke muziek. Rennen om de noten te 
                                         noteren.

                                         Ik noteer met potlood. Een eerste versie die mij door de klanken gedicteerd wordt. Waarna ik de gitaar niet 
                                         meer aanraak. Ik herschrijf vanaf het papier. Het heeft iets kinderlijks hoe ik de randen van het blad in 
                                         versiersels verdrink. Een verzameling meest bizarre tiara's. Ja ik kroon mijn noten veelvoudig. En ik laat ook 
                                         de noten zelf niet met rust. Zodat ze op bloeiende azalea's gaan lijken. Ik omlijst ze. Zogesproken. Dat is 
                                         rechtvaardig.

                                         De gitaar staat zó op de driepotige stoel dat de snaren naar het oosten kijken. Wanneer ik haar pak ga ik op de 
                                         stoel zitten. Het hart in mijn lichaam wisselt ruimte met de klankkastopening. Mijn ogen vinden een rustpunt op 
                                         de modderige straat die ik door het tegenoverliggende raam zie. Deze straat voert van mijn thuishuis pal naar het 
                                         oosten en eindigt bij het bos waar een geasfalteerde straat links naar het noorden voert en rechts naar het zuiden. 
                                         Doordat ik onvermogend ben van deze afstand elke kruin van elke spar geïsoleerd te zien wordt benadrukt dat 
                                         het spel tussen de wolken en het bos een spel tussen gelijken is.

                                         Mijn talent om teksten te fabriceren is wispelturiger. Het jeuken van mijn aderen is het signaal dat de bal op 
                                         barsten staat. Ik duik dan diep onder mijn aardoppervlak. Perforeren. Ontpitten. Elk woord dat ik delf verwarm 
                                         ik als was het een mascotte. Of het een brok kiezel is of een brok koper. Ik heb geen voorkeur, voor het een noch 
                                         voor het ander. Het blijkt tijdens een latere fase dat tegemoetgekomen wordt aan waar het verlangen geen kennis 
                                         van heeft.

                                         Het verlangen doet onrijpe sappen vloeien. Zodat deze sappen niet enkel vergoten worden maar ook wildgroei 
                                         opwekken. Verkwisten. Vervuilen. Ik heb talloze stapels eerste versies die wachten op herziening. De aanblik 
                                         ervan is nu en dan zwaar als goud. Nu en dan licht als stuifmeel. Dat geldt voor mij. Brieven via een vorige 
                                         versie van mij aan een latere versie van mij. Een spel dat de tijd als inleg heeft.

                                         Mijn beginpunt is dat elke nood voortkomt uit een afspraak. Zoals elke smart voortkomt uit een afspraak. Dat 
                                         nood en smart fenomenen zijn die met geloven en met taal te maken hebben. Fenomenen die vaker wel dan niet 
                                         hechtende begoochelingen blijken.
                                         
                                         Treffen. Beloven.

                                         Wanneer ik mij op de melodie concentreer beeld ik mij een vibrerend lokaal in. Een lokaal met dieren en mensen 
                                         en planten. Zoals een kringhuis of een warenhuis. Voor de tekst beeld ik mij een vlakte in. Een onbegrensde 
                                         vlakte met een enkele wilg die gevormd is door de wind. Een meedogenloze westwind. Volgens deze methode 
                                         verkrijg ik een continuïteit. een methode die nu en dan koesterend is als regen. Nu en dan bokkig als spinazie. 
                                         Dat geldt voor mij. Dartelen. Passen. Het is zaak te onderscheiden welke ster nu straalt en welke morgen zal 
                                         stralen.

                                         Voor presentaties vertrouw ik op mijn rode gitaar. Hier heb ik een verhouding mee waarin ik alert blijf. 
                                         Communiceer ik niet met de toehorenden dan klinkt zij mat. Een bloedeloos geluid. Zoals zweefvliegen zonder 
                                         thermiek.



                              Ekezoe Tididran
                                         Ik ben Ekezoe Tididran. Mascottes interesseren mij. Mascottes zijn gestolde dingen verlost van iedere vibrerend 
                                         kwaliteit.

                                         Ik ben Ekezoe de wisselwerkmens. Mijn keuze is muziek.

                                         Mijn methode blijkt aan te slaan. Ik krijg brieven in vele talen. Verzoeken om krachten te bundelen.

                                         Mijn produkties zijn te horen in warenhuizen en op marktpleinen. Ze verhouden zich zowel met luchtstromen 
                                         gegenereerd door klimaatmachines als met luchtstromen die teweeggebracht worden door noordwindstoten.

                                         Volgens mijn methode zet ik mij neer als kind met de kinderen. Als oriënterend met de oriënterenden. Ik 
                                         bewonder ze, hoe ze als bokjes dartelen. Met hun roodgerande ogen. Door de wei van smarten. Begoocheld 
                                         door een van die verlokkingen. Of generatiesmart of adersmart of archiefsmart. Ik bewonder ze, die het hun zaak 
                                         maken hun zelfportretten te herschrijven. Bij het licht van het zwartste noodweer. De verregende vodjes papier 
                                         die verzameld worden. Die ze vertaald in geluidsgolven over de buitenplaneet rondgestrooid wensen te zien.

                                         Ik stel mij beschikbaar per uur. Door te suggereren dat ik deel heb aan de tijd wek ik de schijn magisch te zijn. 
                                         En zo vermijd ik dat de uitslag boven mijn ogen te veel belangstelling trekt.

                                         Beleven. Experimenteren.

                                         Abstracties interesseren mij. Abstracties zijn gestolde modellen verlost van elke vibrerende kwaliteit. 
                                         Abstracties benemen dingen hun schoonheid. De abstractie goud beneemt het ding goud haar schoonheid. De 
                                         abstractie oosten beneemt het ding oosten haar schoonheid.

                                         Spel interesseert mij. Spel is schijnbenoemde massa. Spelcomponenten zijn schijnentiteiten die bewegen binnen 
                                         gefabriceerde grenzen. De tralies zijn gelegeerd met teveel koper en bij de geringste druk breken ze.

                                         Een dag met wolken aan de hemel heb ik graag. Zo'n dag verkrijgt een glans. Wekt vliegdrang op. De aarde 
                                         verlaten. Schaterlachend de krachten tarten. Zo'n dag wekt doldrang op. Het water opzoeken. Zonder bevreesd 
                                         te zijn te zullen verdrinken. 

                                         Spetteren. Spartelen. Opzwellen. Zonder bevreesd te zijn te zullen barsten. Ja een wolk is in staat mij te treffen. 
                                         De aanblik ervan. Hoe zij in het luchtruim ligt. Het is een sensatie die kwa uitbundigheid te vergelijken is met 
                                         die welke ik heb in het geval ik achter een bal aan ren.

                                         In mijn studio zijn veel verschillende tranen vergoten. Of woedetranen of teleurstellingstranen of vreugdetranen. 
                                         Nu en dan krijg ik een tiara opgezet. Nu en dan wordt in een hoek eventjes een spierduwtje gewisseld. Niet elke 
                                         omstandigheid verlangt een zelfde rechtvaardigheidsmaat.

                                         Straten met een ruwe oppervlaktelaag heb ik graag. Ik heb gekozen voor schoenen met dunne zolen want lopen is 
                                         mijn methode om stilte te verkrijgen op de binnenplaneet. Door te lopen twee nulpunten op elkaar te laten vallen. 
                                         In elkaar passen. Door om en om met de ene voetzool en met de andere voetzool het ruwe oppervlak aan te 
                                         raken.

                                         Ja adersmart past bij veulens waarvan verlangd wordt dat ze in een te kleine wei gedijen. Zoals geloven een 
                                         fenomeen is dat zinnig wordt in het geval tralies het zicht op de sterren benemen. Het zicht op de westster die 
                                         geldt als het bloedende hart van elke moderne kringkippenren. Het zicht op de noordster die geldt als de 
                                         magnetische as van elke moderne bokkesprong.



                              Rokala Tididran
                                         Ik ben Rokala Tididran. Mijn spieren zwellen snel. Fietsen met een sterke wind tegen. Een steile trap 
                                         beklimmen. Dit is een particuliere wetmaat waar ik belang in stel. En hoewel de aanblik van die kabels mij 
                                         tegenstaat – die ballen van kuiten – is het een wetmaat die mij blij maakt. Omdat door deze wetmaat mijn 
                                         particuliere grenzen zich laten ervaren.

                                         Ik ben Rokala de wisselwekmens. Mijn keuze is televisie. Hoe sprekend ik ben in mijn taal verhoudt zich met 
                                         de conditie van mijn spieren.

                                         Mijn aders zwellen zelden. Wel kan ik de sensatie hebben dat mijn vet gestold op mijn heupen ligt. In de sauna 
                                         door slaap overvallen te worden lijkt mij dan zinnig. Iets wat mijn zaak is aan de tijd over te dragen. Hoewel de 
                                         tijd een spel is waarmee ik mij zelden verhoud.

                                         Vallen. Verliezen.

                                         Omdat de hoek die het oog met het scherm maakt de accenten hoe ik die manifest maak vertekent is mijn 
                                         favoriete scherm even groot als het gezicht van de toeschouwende. Het scherm en het gezicht als twee 
                                         huisbokken die tegenover elkaar staan. En beide komen tot hun recht. Ja mijn manifestaties resulteren in 
                                         betekenissen die deels herschreven worden door fenomenen die ik onvermogend ben te controleren. De door 
                                         elektronica gegenereerde lichtgolven worden over de buitenplaneet rondgestrooid. Vonken. Sterker kunnnen 
                                         de sterren aan de nachthemel niet zijn. Ook de methodes die aangewend worden om de verschillende fases op 
                                         elkaar te stapelen richten de betekenis. Wat voor de regels van een tekst geldt geldt voor de bewegingen van 
                                         een figuur.

                                         Ik ben vermogend van gefabriceerde vormen te houden. Een wolk van karton. Gefotografeerd bloed.

                                         Pakken. Transporteren.

                                         Elke opeenstapeling heeft een hart. Een pompende entiteit. Of een zwakke of een sterke pompende entiteit. Het 
                                         kan actueel zijn dat ik die entiteit ben

                                         Ik ben vermogend van een of uitgeslagen of verfrommeld ding te houden. Een stukje van een brief gevonden in 
                                         een modderige straat wordt een beschermende mascotte.

                                         Elke dag de kade op– en neerrennen is daarentegen goed voor mijn kuiten. Wel vergiet ik zweet. Mijn hoofdhuid 
                                         lijkt liters door te laten. Mijn kuif staat stijf. Een tiara van haar. Ja ik scheid veel zout af. Zoals koper groen 
                                         wordt in het geval een duet met zuurstof aangaat. Zoals zilver zwart wordt in het geval een duet met zweet 
                                         aangaat. Zo word ik wit.

                                         Aan het einde van de kade staat een warenhuis. De versiering voor de noordpuiramen zijn gesmede 
                                         druivenranken. Grof. De grote volgroeide vruchten zijn robijnrood gelakt. De blaadjes goudgeel. Het heeft iets 
                                         smartelijks. Dat die druiven hier zonder ooit een straaltje zon altijd hun bloeiende zijde laten zien.

                                         Breken. Verraden.

                                         Ik hou van randverschijningen. Dit mag of een toevoeging zijn of contrasterend. Ik heb geen voorkeur, voor het 
                                         een noch voor het ander.

                                         Wel bevallen mij met lijnen gevormde verschijningen welke met een begoochelende traagheid transformeren. 
                                         Dit is de elektronische vertaling van een aards fenomen dat ik door kennis te maken met een conventie van 
                                         mijn oostburen ben gaan achten. Nadat men ontwaakt begroet men een ding dat een van de kringmensen bij 
                                         zonsopgang op een voetstuk installeert. Dit voetstuk staat midden op de patio in een cirkel aangeharkt zilverzand 
                                         en degenen die het installeren – die voor die dag de naam de Vulkaan hebben – kiezen een ding dat zich verhoudt 
                                         met een nood op hun binnenplaneet. Het is aan twee overige kringmensen om tijdens de dag de contour van een 
                                         van de schaduwtransformaties van het ding vast te leggen. Maakt regen dit onmogelijk dan gelooft men dat de 
                                         betreffende nood zich in een kindfase bevindt en de Vulkaan stort in zo'n geval bij zonsondergang het betreffende 
                                         ding in de schacht onder het voetstuk.

                                         Verkommeren. Verdwijnen.

                                         Omdat mijn studio westlicht heeft ben ik een vroegslapende. Mijn methode is om mijn figuren nooit in direct 
                                         zonlicht te laten groeien. Zodat mijn figuren de kwaliteit verkrijgen op de aarde te staan. In mijn taal is dollen 
                                         namelijk equivalent van vliegen. Verdrinken is een equivalent van vliegen. En geaardheid is dus een eerste 
                                         vereiste.



                              Terpan Tididran
                                         Ik ben Terpan Tididran. Ik vertrouw er op dat mijn zaken geordend zijn. En om mij niet te onderscheiden, las 
                                         ik in het geval de omstandigheid dat verlangt een passende maat smart in. Ja mijn taal mag overmoedig lijken. 
                                         Maar dit zo blijkt de methode die mij vermogend maakt communaal te zijn.

                                         Elk lichaam wordt omrand door satelieten. Massa's met opzwelquotienten, die zich verhouden met de 
                                         slaapvibraties van dat lichaam.

                                         Elke straat heeft nevensporen. Zwarte stroken. Waar de spookverschijningen van miljoenen fossielen over 
                                         elkaar tuimelen. Waar de geschiedenissen begraven liggen van mijn achterverwanten die geloofden dat machines 
                                         beweging teweegbrachten. Geen hoek is in staat geweest zich onbereikbaar te maken.

                                         Rooien. Kaalslaan.

                                         Ik ben Terpan de wisselwerkmens. Mijn keuze is bouw. Dwars door vlaktes tekent mijn ontwerppotlood mijn 
                                         kronkeligste inspiraties. Van noord naar zuid.

                                         Er kleeft bloed aan dit plan. Het breekt de aarde. Het dolt met krachten waar het geen kennis van wenst te 
                                         hebben. Krachten die de nachtwind doen stollen. Uitslaande branden kleuren de horizon. Een rode gloed blijft 
                                         hangen. Rood als gesmolten koper. De aanblik ervan doet mij rillen. Zin en onzin komen samen.

                                         Vertrappen. Vegen.

                                         Ik geloof dat ik met de bal in de hal een perpetuum mobile in mijn nabijheid heb. Ja het is wenselijk de catalogi 
                                         van de kennisarchieven te herschrijven. De ster die ik nu zie straalt nu. De kringbok in zijn stal communiceert 
                                         tokkend met de kringkip op haar stok.

                                         Rechtvaardigheid voor éen ademend wezen is rechtvaardigheid voor elk ademend wezen. Mogen de wolken mij 
                                         bijstaan. Geen kringkoe hoeft te sterven opdat mij het bloed door de aderen stroomt. Dat mijn hart verschrompelt 
                                         voor het in staat is een dergelijke regressie gewaar te worden.

                                         Zou een koe mij als mascotte kiezen? Het is zaak de intelligentie van de koe juist in te schatten. Zodat het 
                                         geheugen van de koe juist ingeschat wordt. Uit de geblakerde ovens waarin de miljarden afgekloven kadavers 
                                         gestort liggen zal nog een eeuw het gefluister te horen zijn van hen die stierven tijdens het gevecht met mijn 
                                         achterverwanten die geloofden dat lijkevlees voedsel was. Enkel wetten waar ik geen kennis van wens te hebben 
                                         zijn in staat deze nood te verzachten.

                                         Verstijven. Hijgen.
                                         
                                         Ja begoochelende denkmodellen bloeien dicht bij. Spelen een spel met mij. Maken fenomenen waar ik geen 
                                         kennis van wens te hebben manifest. Of zeven maten rennen biedt dan gemoedsrust. Een paar liter zweet 
                                         vergieten. Of mij verliezen in het geroezemoes van het warenhuis. Of de aarde verlaten en het water opzoeken. 
                                         Mij binnen de begrenzing van een kajuit overgeven aan het ronddobberen. Mijn blik gewend naar ginder waar 
                                         ik het westen vermoed.

                                         Verstillen. Duiken.

                                         Waarom is het niet aan mij om blij te dartelen met het lam in de wei? Waarom verkies ik te verdrinken. Te 
                                         vergeten dat het elke ochtend de zon is die de horizon kleurt. Een gouden groet uit het oosten. Het regent licht. 
                                         Elk ding wordt opnieuw een sieraad. De ochtendhemel is als een tiara waarmee de aarde zich tooit.

                                         Lag de brief, met hierin de kennis die ik niet wens te hebben, niet voor mijn deur? Had ik niet de sensatie dat ik 
                                         opnieuw een kind was?

                                         Ik sla mijn vleugels uit en vlieg.



                              Hidesga Tididran
                                         Ik ben Hidesga Tididran. Hidesga de wisselwerkmens. Mijn keuze is televisie.

                                         Tijdens de show heb ik een voorkeur voor het gebruik van koper. Ik geloof dat dit te maken heeft met de 
                                         omstandigheid van mijn geboorte. Zoals ik ook met enkele wolken een verhouding heb die ik onvermogend ben 
                                         te verklaren. Er zijn wolken waardoor ik vuur krijg en er zijn er waardoor ik lusteloos word.

                                         Ik heb het ooit mijn zaak gemaakt de verschillende categorieën precies te positioneren. Maar het lijkt of mijn 
                                         taal niet toereikend is. Wanneer ik een notitie fabriceer lijkt een gekozen opeenstapeling van woorden zich zinnig 
                                         te verhouden met het probleem. Later blijkt de notitie een opeenstapeling zonder middelpunt waarvan de aanblik 
                                         mij niet geëigend is. Ik bewonder het handschrift. Maar elke betekenis is verloren geglipt. Zodat ik een zwart gat 
                                         zie.

                                         Ik blijf koelbloedig kijken. Buigen. Tooien. Mijn linker hersenhelft en mijn rechter hersenhelft komen elkaar 
                                         tegen. Er is een overdracht actueel. In het zwarte gat dient zich een lichtpunt aan. Miniemer kan een ster aan de 
                                         nachthemel niet zijn. De punt wordt een vlek. Neemt de vorm aan van een bokkehoofd. De toppen van de horens 
                                         gevat in een violette schacht.

                                         Ook met deze verschijning heb ik een verhouding die ik onvermogend ben te verklaren. Hij lijkt de kaart van 
                                         het fenomeen rechtvaardigheid te bevatten. Het hoof versnippert. Om elk deel doemt een rand in een vibrerende 
                                         kleur op. Dollend door elkaar. Brokken gestold licht. Ik sta nu niet. Ik lig. Een druk op mijn haarlijn alsof ik 
                                         een tiara opgezet gekregen heb. Ik verhoud mij met de ene brok. En daarna met de andere brok. Ik laat mij 
                                         transporteren.

                                         Dan smelten alle brokken samen tot een rood gat. Het spel is bijna ten einde. Ik verkramp tot een bal. Mijn 
                                         aders vernauwen. Alsof het warenhuis tijdens een storm rond mij instort. Ik druk mij zo lang tegen een glasloos 
                                         raampje dat de afdruk van de sponning in mijn huid staat. Mijn spieren afgekneld. Negenenzestig hartslagen per 
                                         minuut. Alsof ik in de buurt kom van een ononderzochte wet. Beproeven. Blozen. Uit het oosten zwelt een lage 
                                         toon aan. Uit het oosten ja. Maar nee! Deze toon in niet van de buitenplaneet afkomstig. Het is de toon horend 
                                         bij deze laatste fase. Geen techniek is ontwikkeld genoeg om hem vast te leggen. Het is mijn toon. De nood is 
                                         gelenigd. Het gevecht is ten einde.

                                         Categoriseren is mijn zaak niet. Ja door nogal wat noordwolken krijg ik vuur. Hiervoor heb ik passende 
                                         belangstelling. Lachen. Luieren.

                                         Weinig kinderen houden van mijn shows. Dit geldt zowel voor meisjes als voor jongetjes.

                                         Wanneer de toeschouwenden nog niet gearriveerd zijn lijkt de studiovloer een vlakte die onmogelijk te vullen 
                                         is. Een onbenoemde binnenzee waarin iedereen die ademt zou kunnen verdrinken. De voorverwanten vol smart 
                                         achterlatend. Een begoochelende spiegel. Wachten kan rennen lijken. Een vlakte waar mascottes verkommeren. 
                                         Zeker wanneer de klimaatmachine een wind als een storm genereert. Opslokken. Verschrompelen.

                                         Voor de show begint loop ik de straat achter het studiohuis op en neer. Onder elke weervariëteit. Deze korte 
                                         wandelingen gebruik ik om de vele verschillende brieven die ik toegestuurd krijg door mij heen te laten stromen. 
                                         Volgens deze methode neem ik afstand. Zodat ik vermogend ben te beletten dat ik begin te zweven. Begin te 
                                         vliegen. Het is niet aan mij de tranen van een ander te vergieten. Voor een ander in een hoekje te hurken.

                                         Door de westligging heeft de aarde achter het studiohuis een drassige kwaliteit. Tijdens de herfst zijn de 
                                         bladeren in de vijvers als minieme trage gouden karpers. Ik kijk nu niet naar boven. Door nogal wat westwolken 
                                         word ik lusteloos.



                              Belelli Tididran
                                         Ik ben Belelli Tididran. Rennen past mij niet.

                                         Ik ben Belelli de wisselwerkmens. Mijn keuze is toneel. Ik ben vermogend met mijn gezicht elke categorie smart 
                                         uit te drukken. Mijn ogen zijn in staat elke categorie begoocheling teweeg te brengen.

                                         Ik word vrolijk van mijn mascottes. Ik heb veel mascottes. Een libelle. Een grasspriet. Bij het spel dat ik 
                                         vertegenwoordig beslaan kleine etiketten een groot deel. Dit past mij. Ik beschik bijvoorbeeld over kennis zodra 
                                         ik gras ruik.

                                         Elke bewonderende die met mij correspondeert stuur ik de brief toe waarin ik heb laten drukken dat ik post aan 
                                         mij ongelezen laat.

                                         Mijn klank verkrijgt snel een vertekend timbre in het geval hij zich niet verhoudt met de microfoon die gebruikt 
                                         wordt. Mijn stembanden leveren de grenzen waarbinnen een van mijn thuizen grijpbaar is. Een ander thuis van 
                                         mij is het westen. De richting het westen. Ik heb geloof in het westen. Een spontaan geloof dat voortkomt uit 
                                         zintuigelijke waarnemingen die resoneren in mijn aderen. Tasten. Grijpen.

                                         Ik herschrijf voor de toeschouwenden de aanblik van hun fantasieën. Wat zwelt doe ik slinken. Mijn taal is 
                                         suggestief. De communicatie verhoudt zich zowel met de vormloze als met de gevormde momenten.

                                         Ik ben vermogend met mijn schouders elke categorie nood uit te drukken.

                                         Een vonk is het samenkomen van een gevormd en een vormloos moment. De maat waarmee de verhouding 
                                         tussen de beide ingrediënten gewogen wordt is niet te ijken. Het is niet zinnig entiteiten te isoleren en via 
                                         contracten aan elkaar te smeden. Met verschillende beetjes zwart worden steeds nieuwe kleuren rood gemengd. 
                                         Het is mijn zaak hetzelfde met vonken te doen. Steeds nieuwe vonken te laten schitteren. Te breken met elke 
                                         stelselmaat. Daarentegen te proberen in de buurt te komen van een wetmaat. Zowel contact hebben met het 
                                         neutrale van het kind als met het vrouwelijke van de vrouw als met het mannelijke van de man. In de bok de geit 
                                         zien. Dat is overzicht hebben over de veelvoudigheid. Door de vlakte de berg gewaarworden. Voelen. Horen.  
                                         In het koper de aarde ruiken. Dat is geloof hechten aan wat zintuiglijk is. Door te kijken hoe de wolk naar het 
                                         oosten trekt getransporteerd worden. Zo blijkt samenhang een tastbaar fenomeen te zijn. Zo blijkt dat richtingen 
                                         te ervaren entiteiten zijn. Ik heb het noorden ervaren. Een sensatie die ik in mijn bloedgeheugen heb opgeslagen. 
                                         Verstoppen. 

                                         Koesteren. Ja sterren zijn te ervaren entiteiten. Entiteiten waarvoor de wetten gelden die gelden voor mij. De 
                                         wetten die het kennisveld afbakenen dat zich verhoudt met het spel dat ik vertegenwoordig. Waarbij dimensies 
                                         elkaar kruisen. Waarbij ook vormloze momenten een groot deel beslaan. En waarbij uitslag een onbeduidend 
                                         deel beslaat.

                                         Ik besteed veel uren aan de verzorging van mijn uitslag. Tijdens het fabriceren van zalfjes en lotions een beetje 
                                         dollen. Een tiara vlechten van de kruidenrestanten. Katoenvlokken verdrinken in geurwaters en ze in een winderig 
                                         hoekje te drogen leggen. Hier heb ik speciaal een rand voor gemetseld. Mengen. Plamuren. Ja voor een 
                                         onontbeerlijk ingrediënt een extra tocht naar het warenhuis inlassen. Om hier te ondervinden dat het verloop van 
                                         de kramen veranderd is. Dan op de straat terug overvallen worden door een hevige regen. De voorraad water 
                                         voor het seizoen wordt met éen plens vergoten. Een modderig balletje mus schudt haar veren vrij van aarde 
                                         voordat zij fladderend opvliegt. Het betreffende ingrediënt ligt als goudpulver in mijn hand en mijn hart pompt 
                                         vreugde door mijn lichaam. 




T






© mc 1993-2014



terug naar KRINGSPRAAK-90

terug naar 1n (inhoud)






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen