donderdag 7 augustus 2014

DE PEPERMUNTSESSIES 3 de hond en ik in het labyrint

1                                                   Het labyrint heeft buitenmuren van rood baksteen. De binnenmuren zijn gestuct en met grove slag 
                                                     geverfd. Tot op tafelhoogte zeegroen en de rest inclusief het plafond hemelsblauw. Doordat de daken al 
                                                     jarenlang geen onderhoud meer gehad hebben zijn de planken van de vloeren door vocht uit hun voegen 
                                                     gekomen. In de ene ruimte totaler dan in de andere. Van de ruimte waarin wij ― de hond en ik ― ons 
                                                     graag bevinden heb ik de houten vloer in zijn geheel verwijderd. Zodat het onderliggende beton als gaaf vlak 
                                                     de muren met elkaar verbindt. En doordat ik de goten improvisorisch aangepakt heb zijn de muren een stuk 
                                                     opgeknapt. Dit heb ik gedaan op de avond van een of andere voetbalfinale.

                                                     Het terrein is te betreden via een smalle doorgang die ontstaan is doordat het hekwerk zich losgemaakt 
                                                     heeft van de overige omheining. Buiten het terrein is hier het groeisel enigszins platgetrapt. Enkel te zien 
                                                     door geoefende ogen. Op het terrein zijn geen zichtbare sporen. Althans de paar keer dat ik het verkend 
                                                     heb, heb ik er geen kunnen ontdekken. Meteen na de doorgang schiet de wildgroei ongebreideld omhoog. 
                                                     Een mix van allerlei wat op deze grond in dit klimaat groeit; lang en laag, hard en zacht, groen en kleur, 
                                                     seizoenbloeiers en overwinteraars.


2                                                   Onze gewoonte is om zodra wij op het terrein zijn meteen de eerste ingang te nemen en binnendoor naar 
                                                     onze ruimte te lopen. De aaneengeschakelde ruimtes vormen een gangenstelsel. Echte gangen ontbreken. 
                                                     Binnenplaatsen zijn er wel hier en daar. En ook deze zijn begroeid met een wildgroei die koesterend is, 
                                                     zowel visueel als kwa geur.

                                                     Voordat wij in onze ruimte aankomen kunnen wij al wel een uur onderweg zijn. Lopen wij zonder 
                                                     afleidingen door dan doen wij er nog geen drie minuten over. Een ruimte waar wij ons graag door af laten 
                                                     leiden is er een die duidelijk ook door iemand wordt geclaimd. Iemand overigens die ik behalve in mijn 
                                                     dialoog met deze ruimte nooit ontmoet heb. Bij ons zijn de muren gaaf en ik heb ze in de originele kleuren 
                                                     gelaten, die bevallen mij. In deze heeft het gips op nogal wat plaatsen losgelaten, zodat de onderliggende 
                                                     beschieting van stro zichtbaar is geworden. Het is naar ik aanneem degene die het hier in gebruik heeft 
                                                     genomen die wat er van de muren en het plafond over is rood geverfd heeft en die de gaten aan het vullen 
                                                     is met maskerachtige reliëfs. Deze reliëfs hebben, voor zover ze nu aangebracht zijn, alle een verschillende 
                                                     kleur gekregen, maar alle lichter van tint dan het rood. De reliëfs liggen niet als afsluitende deksels over de 
                                                     gaten heen; de maskers zijn eerder stukken van gezichten. Als ik ernaar kijk klinken er jolige stemmen in 
                                                     mijn oren, die ik dan ook probeer met mijn stem te reproduceren. Hier ben ik tamelijk vaardig in.

                                                     Ook deze ruimte is koesterend. Heeft een aangename leegte. Ik heb er nooit werkgereedschap gezien.


3                                                   In het labyrint ben ik zo goed als immuun. Ik heb er weinig last van beperkingen die ik buiten het labyrint 
                                                     niet zonder meer van mij af kan schudden. Zoals mijn adem in dienst stellen van mijn stem. Buiten stel ik 
                                                     mijn stem in dienst van mijn praktische behoeften. Vaak. En ook heb ik het in het labyrint nooit koud. Het 
                                                     lijkt wel alsof een innerlijke kachel mij op temperatuur houdt. Of ik draag zonder erover nagedacht te 
                                                     hebben de juiste kleding.

                                                     Een andere ruimte waar wij nogal eens naar terug gaan is er een waarvoor wij een omweg moeten maken 
                                                     om er doorheen te komen. In deze ruimte zijn zowel de houten als de cementen vloer verdwenen en in de 
                                                     kleiachtige aarde die bloot is gekomen ligt een patroon van voetafdrukken geconserveerd. Het lijken mij 
                                                     geen afdrukken van recente datum en het feit dat zolang ik er kom het patroon constant is gebleven 
                                                     versterkt mijn vermoeden. Het zijn verschillende voeten die de afdrukken gemaakt hebben, maar het zijn 
                                                     wel allemaal afdrukken van ongeschoeide voeten. Het formaat varieert van zo'n tien tot zo'n vijfentwintig 
                                                     centimeter. Vooral de kleinere hebben mijn verbazing gewekt toen ik ze voor het eerst zag. En het is 
                                                     duidelijk dat zowel de kleinere als de grotere door personen van verschillend gewicht gemaakt zijn. Iedere 
                                                     keer als ik ze zie hebben de afdrukken een iets andere expressie, afhankelijk van de vochtigheid van de 
                                                     grond. Het patroon dat ze maken is op de een of andere manier zo vanzelfsprekend dat ik nooit theorieën 
                                                     over het hoe en het waarom ervan ontwikkeld heb. Maar het is wel curieus dat het er ligt.

                                                     In deze ruimte voel ik mij in de aanwezigheid van veel mensen. Zonder dat ik het haar hoef te vragen blijft 
                                                     de hond in de aanliggende ruimte op mij wachten en hier solo verblijven herinnert mij er wel eens aan hoe ik 
                                                     in mijn jeugd de schoolbezoeken ervaren heb. Ik ben dan gelegitimeerd deel van een sociaal gebeuren. 
                                                     Maar er valt niets anders te doen dan te zitten wachten tot het weer afgelopen is.


4                                                   Het labyrint heeft niet de voorzieningen dat je er zou kunnen wonen. De éen zegt dat het twintig jaar leeg 
                                                     staat, maar ik heb ook gehoord dat het twintig jaar geleden is dat de beheerder vertrok en dat het inmiddels 
                                                     bijna vijftig jaar is sinds het volop in bedrijf was. Misschien komt het doordat het al zo'n periode braak ligt 
                                                     dat ik er weinig vibraties opvang die met de mijne botsen.


5                                                   De pop die ik ooit in het labyrint vond en die ik gebruikt heb in een van mijn gedichten was het soort pop 
                                                     dat bij de meest uiteenlopende mensen gevoelens op lijkt te roepen. Ik heb deze pop althans in nogal wat 
                                                     verschillende interieurs gezien. Bij het door de ramen kijken tijdens een van onze talloze wandelingen. Of  
                                                     de gevoelens van al deze uiteenlopende mensen ook overeenkomen? Dat is nog maar de vraag. Toen ik de 
                                                     pop in het labyrint tegenkwam zat deze op een met plastic overtrokken stoel. De pop was gaaf. Alsof nooit 
                                                     een mensenhand de pop aangeraakt had. Door de pop hoorde ik Patsy zingen. Hoewel de pop meer een 
                                                     Tammy of een Dolly was.

                                                     Dit gedicht hebben wij ― de hond en ik ― als vondeling achtergelaten in het Vondelpark. Op een 
                                                     oudejaarsavond. Met een tijdmechanisme dat afgesteld stond op half éen, nieuwjaar. Wanneer het geluid in 
                                                     de omgeving van het gedicht een bepaalde grens overschreed zouden de explosieven oxyderen. En De Pop 
                                                     zou intact blijven en onschadelijk voor een eventuele vinder. Wanneer het geluid in de omgeving van het 
                                                     gedicht de grens niet zou halen zou de ontploffing plaatsvinden en het geluid ervan zou wegvallen in het 
                                                     feestgedruis. Het risico dat iemand voor dat tijdstip De Pop zou vinden valt in de categorie onvoorzien. 
                                                     Over iemands subjectieve motieven heb ik geen controle.


6                                                   Ik ben erachteraangegaan om uit te vinden wie de bezitter van het labyrint is. Maar lang voordat ik een 
                                                     naam had, had ik al mijn puf verbruikt. Hier in de buurt heet het complex de melkbarakken. En dan is melk 
                                                     een afkorting van melkmuil. Dit melkmuil slaat op de jeugdigheid van de voormalige bewoners. Jonge 
                                                     jongetjes die door hun families aan de stad werden afgestaan. Als het ware. Om dagelijks het afval te 
                                                     verwerken. De jongensachtigen werden erop uitgestuurd om het op te halen. Terwijl de meisjesachtigen 
                                                     op het terrein bleven om het sorteren.


7                                                   In de toendra wordt geen giraffe geboren, in de oceaan geen mens. Dit is een overweging die ik in onze 
                                                     ruimte van het labyrint kan hebben. Bepaalde organismes bevinden zich graag in omgevingen waar 
                                                     geboorte– en sterfbewegingen aan de gang zijn. Nog zo'n overweging.

                                                     Mijn denkbeelden zijn niet ondenkbaar, want ik heb ze gedacht. En mijn denkbeelden zijn ook niet 
                                                     denkbeeldig, want ze staan in wisselwerking met observaties en bevindingen. Ze komen eruit voort en ze 
                                                     resulteren in nieuwe. De baby die een paar krijgt is een meisje wanneer in de verhouding die dat paar met 
                                                     elkaar heeft het vrouwelijke versterking nodig heeft. En de baby is een jongetje wanneer in die verhouding 
                                                     het vrouwelijke dominant is. De kern van dit denkbeeld wortelt in mijn bevinding, maar het is tot wasdom 
                                                     gekomen door een reeks van observaties.


8                                                   Omdat verzamelen ver van mijn aard ligt heb ik alle skeletjes die ik in het labyrint tegengekomen ben daar 
                                                     gelaten. Vogel, knaagdier en reptiel. Als ik ervoor in de stemming ben bekijk ik ze nauwkeurig en dit weet 
                                                     de hond. Dat het geen speelgoedjes zijn.

                                                     Soms hoor ik een gil als ik in onze ruimte zit. Ik neem aan dat het een akoestisch windeffect is, maar ik heb 
                                                     de precieze gang van zaken nog niet kunnen traceren. De klank doet mij denken aan een kinderstem die 
                                                     uiting geeft aan een confrontatie met iets dat een plotselinge doodsschrik teweegbrengt. Maar met de dood 
                                                     zouden kinderen vertrouwd moeten zijn. Voor kinderen valt er veel te schrikken maar van doodgaan zouden 
                                                     ze niet bang hoeven zijn. Waarom zou wie dan ook? Niets wat echt voor mij bestemd is komt onverwacht. 
                                                     En ik hoop dat ik ook als het zover is sensitief genoeg gebleven ben om van de dood niet te schrikken.

                                                     In onze ruimte zitten. Daar word ik zonder uitzondering rustig van. Juist omdat deze niet wind– en 
                                                     waterdicht is. In die naast de onze groeit zelfs mos. Dat geeft een volle aardse geur die tot in de onze te 
                                                     ruiken is.

                                                     Ook in het labyrint leef ik zonder klok. Behalve dat ik er niet aan kan ontkomen af en toe met de slagen van 
                                                     het kerkcarillon mee te tellen. Door mee te tellen wil ik het getingel dwingen op te houden. Als ik ook maar 
                                                     iets voor het zeggen zou kunnen krijgen met betrekking tot de algemene orde zou ik dat gebruik meteen 
                                                     afschaffen. Maar dat zit er voor iemand als ik niet in. Iets voor het zeggen kunnen krijgen met betrekking 
                                                     tot de algemene orde. Mijn soort sensibiliteit is ver in de minderheid. Gelukkig zijn er in de directe omgeving 
                                                     van het labyrint maar weinig van zulke opdringerige cultuurverschijnselen.


9                                                   Hoewel niets in mij deel is van een meerderheid vertrouw ik er op dat, sec door het feit dat ik leef, ik op 
                                                     mijn beurt invloed uitoefen op de ruimtes waarin ik verkeer. De vergankelijke ruimte ook ja. Maar vooral de 
                                                     metaruimtes. De duurzame werkelijkheidssferen.

                                                     Ik voel niet de behoefte die invloed uit te willen pluizen. Net als dat ik de invloed van een ander op mij 
                                                     zonder meer accepteer. Dát die ander invloed heeft op mij. En dat dit vaker wel dan niet invloeden zijn die 
                                                     door mij als onaangenaam ervaren worden is in mijn geval logisch.

                                                     In onze ruimte van het labyrint voel ik mij beschermd tegen de uithollende werking van deze sluipinvloeden. 
                                                     En het is enkel de hond die vertrouwd is met de absolute concentratie die ik hier kan bereiken.


10                                                 Voordat ik het labyrint vond, had ik weinig aangetroffen waarmee ik mij kon verhouden. Althans op een 
                                                     manier die geliëerd is aan mijn natuur. Mijn verwachting dat een omstandigheid mijn enthousiasme nog zou 
                                                     wekken was dan ook min nul.

                                                     Zoals ook aan mijn huis bevalt mij aan het labyrint dat het er ruim is zonder dat het een bijbehorende status 
                                                     heeft. In beide kan ik groot vertoeven, zonder mij groot te hoeven gedragen. Mij klasseloos voelen. Of 
                                                     misschien beter: éen met de maatschappelijk onclassificeerbaren. En door de vele uren die wij in het 
                                                     labyrint doorbrengen heb ik gemerkt dat de maten er perfect zijn en de lichttoetreding optimaal. Dit is wat 
                                                     het voor heeft op mijn huis. De maten en de ligging op de zon zijn helemaal precies passend.

                                                     De omgeving van het labyrint is bevolkt door mensen met veel verschillende tongvallen, die ik geen van alle 
                                                     thuis kan brengen. Dus als ik al flarden taal opvang dan deren deze mij niet. En ook nooit onverwacht 
                                                     bezoek. Of een telefoontje. Want ik ben niet uitgerust met een mobiel.


11                                                 Het zijn geen vaste tijdstippen waarop wij in het labyrint zijn. Maar tot op heden hebben wij de juiste 
                                                     momenten geweten om er te zijn zonder iemand tegen het lijf te lopen. De sensatie samen alleen op de 
                                                     wereld te zijn is in onze ruimte bijna totaal. Of misschien beter: samen éen met de wereld te zijn. Hoewel 
                                                     ik soms in de verte wel eens het klikken van een aansteker denk te horen.


12                                                  Ja, ik voel mij veilig in het labyrint. Door de beslotenheid is er samenhang. Tussen binnen en buiten. Niet 
                                                     omdat mijn binnen het buiten reflecteert of andersom, maar omdat mijn binnen het buiten is en andersom. 
                                                     Omdat de grenzen tussen binnen en buiten vervaagd zijn. Alsof mijn huid doorlaatbaar wordt, van binnen 
                                                     naar buiten en van buiten naar binnen. Dit heeft weinig met uitzonderlijk geluk te maken. Het is waar ik 
                                                     periodiek levensnoodzakelijk behoefte aan heb. De andere reden waarom ik mij in het labyrint veilig voel, is 
                                                     omdat ik mij er verzekerd voel van de continuïteit van de dingen. Doordat ik het helemaal geïnventariseerd 
                                                     heb, heb ik hier de rust om urenlang weinig anders te doen dan een beetje te zitten. Soms ogen open, soms 
                                                     ogen dicht. Want in het registreren van de voortschrijding van het verval ben ik niet geïnteresseerd.

                                                     Als mijn kop door geen beslommeringen in beslag wordt genomen kan dit zitten mij inzicht verschaffen in 
                                                     een persoonlijke problematiek. Bijvoorbeeld. Niet door woorden of beelden, maar doordat ik 
                                                     getransporteerd wordt. De hond is mijn gids. De begrenzing die de tijd stelt valt weg en ik kom terecht in 
                                                     éen van de metawerkelijkheden. Banden die hier tot stand kwamen en hier ook in stand werden gehouden. 
                                                     Banden waarvan ik mij niet heb kunnen scheiden, die ik niet in focus heb kunnen krijgen ondanks dat ik ze 
                                                     als verstikkend ervaar. Zo'n band kan ik nu verbreken. Op de eerste plaats omdat mij het doel van die band 
                                                     helder wordt, doordat ik nu deze natuurlijke extentie ben. En op de tweede plaats omdat ik ongegeneerd 
                                                     uiting kan geven aan de onbepaalde onlustgevoelens die met dit verbreken gepaard gaan; kreunen, 
                                                     kronkelen, spugen, gapen, snotteren, enzoverder.

                                                     In de ultieme betekenis wordt de uitspraak 'ik ben' gesproken vanuit het geheugen. Ik en ben worden uit 
                                                     elkaar gehaald. Terwijl in het uiteindelijke zijn ik en ben samenvallen. Want het kan ook voorkomen dat ik 
                                                     getransporteerd wordt naar de werkelijkheidssfeer waar iedere structuur verdwenen is. Ook weer onder 
                                                     leiding van de hond. De concentratie van de hond is zonder enig hiaat. Een aanwezigheid met een continue 
                                                     kwaliteit die mij geankerd houdt. Wij worden éen organisme, éen anoniem leven. Los van tijd en plaats 
                                                     sowieso, maar ook nog aan de uiterste rand van het stoffelijke. Aan de rand van de uiterste werkelijkheid. 
                                                     En hier wisselen vormloos en vorm van positie. En ook wisselen hier inhoudsloos en inhoud van positie. 
                                                     Zodat de grenzen tussen vorm en inhoud vervagen. De verbeelding stopt. Het beeld verdwijnt. Terwijl de 
                                                     zintuigen blijven functioneren.Totale samenhang. Zo'n sessie eindigen wij meestal doordat ik met een lied 
                                                     de hond bedank. En door zo'n lied krijgen wij weer los van elkaar onze individualiteit bevestigd. En wij 
                                                     worden weer twee.


13                                                 De uiteindelijke werkelijkheid is gelijk aan de ineindelijke werkelijkheid. Een woordgrapje. Maar ware 
                                                     waarneming. Want in de werkelijkheid waar iedere structuur verdwenen is, en waar ik dus af en toe 
                                                     vertoef onder leiding van de hond, laat deze eindelijke werkelijkheid zich ervaren.

                                                     Hoe ik het dan ervaar is, dat intimiteit met de natuur overweldigend is.

                                                     Ja, te kunnen vertoeven binnen de cirkel van de hondse stilte is waar ik periodiek levensnoodzakelijk 
                                                     behoefte aan heb. En nee, volledige beelden vervelen mij niet.




© mc 2000-2014





terug naar 1n (inhoud)




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen