maandag 25 augustus 2014

DAGBOEK VAN DE GELIEFSTE DOOD 3 een tot een; mijn schaduwkant

Proloog
Uit het laatste jaar van haar leven.

Paardje gooi je teugels af en ga nu alleen
Op een draf door het bos en over de hei; 
vertrouw je met de zwerfkeien

Kom dan buitelend terug en ik neem jou op mijn rug

Een stukje, niet tot het einde toe, ook al ben je nog zo moe

Ieder heeft een eigen lot, zwaar beschermd, maar niet door een slot

Een sleutel kan niemand je dus bieden, maar ik raad je aan te genieten, 
ook van het verdriet

Ja ik hoor je Schat en ik zal je advies ter harte nemen.



1     Uit het eerste jaar na haar dood.                                              
                                                               Hoe rekening te houden met de vraag, hoe rekening te houden met verdriet?

                                                               Gelegenheden als de dood van een geliefste doen zich uiterst zelden voor en als ik dan toch 
                                                               gewicht achter moet laten, dan maar liever vanwege dit verlies. Aan de al roulerende 
                                                               melodrama`s hoef ik niet nog eens een toevoeging te leveren. Hoewel wat ik te bieden heb zich 
                                                               er prima voor zou lenen; alle ingrediënten heb ik in de kast en in geraffineerde combinaties zijn 
                                                               deze goed voor talloze variaties.

                                                               Hoe rekening te houden met de vraag, hoe rekening te houden met verdriet?

                                                               Het schip is zonder proviand in te slaan van anker gegaan. Het pleziertje dat op het programma 
                                                               staat zal het moeten doen met de restjes van vorige excursies. Hoewel de omstandigheden 
                                                               allerminst gunstig zijn, lijkt het vaartuig zich uitstekend te houden; de rederij lijkt geen enkele 
                                                               reden te hebben tot ontevredenheid.


                                                               Hoe rekening te houden met de vraag, hoe rekening te houden met verdriet?

                                                               O hoe kort de dagen waarop chaos regeert. Voor mij geen kasteel aan de rand van een 
                                                               woestijn, geen klooster op een rotstop. Voor mij geen geschiedenis waaraan ik mij spiegelen 
                                                               kan; de kleur van mijn huid strookt niet met mijn afkomst.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



2     Uit het eerste jaar na haar dood.
                                                               Hoe rekening te houden met de vraag, hoe rekening te houden met verdriet?

                                                               Rekendrama's dat is wat anders; meten, becijferen en vangen in formules. Losjes – de formules 
                                                               er losjes op los laten; een frivole omgang met de esoterische erflatingen, dan valt er misschien 
                                                               nog wat te snoepen. Twee keer kijken, drie keer aarzelen. En dan knikken; horizontaal of 
                                                               verticaal, al naar gelang de tong lekker in de mond ligt.
                                                               Ook mogelijk: verlichten dus, buigen, of snikken.

                                                               Hoe rekening te houden met de vraag, hoe rekening te houden met verdriet?

                                                               Geef mij een lot en ik hou het tegen de sterren, geef mij een lijk en ik leg het op het boek.
                                                               Keuvelend over trajecten en transformaties herleid ik aardelevens tot een compositie van 
                                                               getallen met doorkijkkracht op de ware waarheid, die zich laat optellen wel, vertellen niet. Het 
                                                               aantal trajecten is groot, maar niet oneindig; om en nabij de twaalf miljoen daar moeten we het 
                                                               mee doen.

                                                               De kleine vreugdes en het grote verdriet zijn in balans.

                                                               Rattenslag bij maanlicht was de oorzaak van de omleiding. Tijdens de omleiding kwam ik haar 
                                                               tegen. 
                                                               Ze lachte zoals alleen zij kan lachen en mijn verrukking was onbegrensd; de dimensies die 
                                                               onbenoemd de reële invloed zijn vloeiden samen.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



3     Uit het eerste jaar na haar dood.
                                                               De wind is ons goed gezind

                                                               Te vertoeven in vergeten grotten waar zee-egels rot liggen te zijn. Magisch het ritme waarmee de 
                                                               schuimbekkende golven naar lucht happen. Zilt water is geen water, wanneer ik mijn dorst wil 
                                                               lessen. Nog even en ook het geluid zal de tijdgebonden dimensies ontstijgen.

                                                               De wind is ons goed gezind

                                                               Het is een warme wind, 

                                                               die vast uit het zuidwesten komt
                                                               Hij brengt de geur van peper en mint,
                                                               het geluid van de kasbah
                                                               Ah bedwelmend! Laaf je Schat, ik laaf mij.

                                                               De wind is ons goed gezind

                                                               O hoe kort de dagen waarop chaos regeert. Voor mij geen prefab mal waarin ik zou passen; 
                                                               mijn ambities betreffen een ambt noch enige andere positie; dat het dier en ik elkaar nu en hier in 
                                                               de ogen kijken, dat is mijn geluk.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



(4)     Uit het eerste jaar na haar dood.
                                                               De wind is ons goed gezind.

                                                               Lekkere Griet, kom snel binnen. Nu en hier!

                                                               Ik heb de kachel aan terwijl ik het raam open heb staan. Ben ik een beetje gek?
                                                               Wannneer ik mijn hart niet vasthoud, wanneer ik het loslaat, wil het nog wel eens op hol slaan.
                                                               Mag ik alsjeblieft even lekker bij mijn Beterbeestje liggen? Nu en hier?
                                                               Weeg je breed Schat, dat ik je voel.
                                                               Ah bedwelmend! Laaf je Schat, ik laaf mij.

                                                               De wind is ons goed gezind.


                                                               Kan ik op je voorspraak rekenen, Allerverrukkelijkste, zodra mijn wereldse positie weer 

                                                               eens ter discussie ligt? 
                                                               Ik weet dat ik dat kan! Niemand bekommert zich om mij als jij, de enige die ooit een 
                                                               droom voor mij droomde.

                                                               De wind is ons goed gezind.


                                                               Wel de bragan vrang. Rem de sinoied. Begare melatti. Tem posta es. Salove dranbare. 

                                                               Ken to falla kwor. Staman.
                                                               Sellowee fronsa. Diabolo men te. Mon ti. 
                                                               Prot.
                                                               Ja Schat, jij verstaat mij.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.




5     Uit het eerste jaar na haar dood.
                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel. 

                                                               Aan de scherpe tanden snij ik niet alleen maar brand ik ook mijn handen. 
                                                               Verhoog de druk, laat de hitte oplopen en ze krullen om.
                                                               De doorkijkjes laten verschietende kleuren zien, maar vormvolumes vallen vooralsnog niet te 
                                                               ontwaren.

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.

                                                               Ik laat mij zinken in een rechte lijn. Mijn voeten verzwaard met alles wat van mij gestolen werd. 
                                                               Tot ik door het water warrel als een sneeuwvlok in de wind.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



(6)     Uit het eerste jaar na haar dood.
                                                               Langer wachten heeft geen zin.

                                                               Opstanding alsjeblieft op elfjesdag, wanneer de hazenmaskers uit de herfstkasten komen en de 

                                                               kale berken zich lichtend baden in de lange lage ochtendstralen. 
                                                               Goed nieuws! Mijn kansen op de volgend dans zijn met honderd procent gestegen!
                                                               Waar de elfjes hun baljurken vandaan toveren? Ze krijgen ze kado; ze zijn van kosmische 
                                                               makelij en gegarandeerd voor het leven. De applicaties zijn van eenmalige kwaliteit; een koele 
                                                               verleiding, resulterend in een eeuwig doorstromende behaaglijkheid.
                                                               Of ik ooit zo`n elfje ontmoet heb? Ja ik ken er een; zij is mijn moeder en zij is mijn dochter, zij is 
                                                               mijn muze en zij is mijn vertrouwelinge, zij is mijn vriendin; de mooiste en liefste en zachtste en 
                                                               zoetste en warmste en sterkste, de stoerste en puurste en wijste en vrijste, de leukste – ach zij is 
                                                               mijn grote liefde.
                                                               En of ik zuinig op haar ben? Nee dat is niet nodig; zij kan de waarste waarheid en deze wereld 
                                                               vier keer in haar eentje aan!

                                                               Langer wachten heeft geen zin.


                                                               O mijn elf heeft een zeker zelf en haar ego houdt niet van stratego; recht – door zee, over land 

                                                               en in lucht, voor geen passiegekletter gaat zij op de vlucht. Hè Schat, jij verstaat mij. Maar 
                                                               we gaan niet overdreven doen hè, we blijven reëel. Kom kleed je om, je badjurk, dan 
                                                               gaan we naar buiten. Steltlopen door het water van de kolkende rivier, Lief Liefje kom je 
                                                               hier, dat  ik je zie dat ik je zie. O ik schrik me altijd een rotje als ik je niet zie, blijf aan 
                                                               mijn knie blijf aan mijn knie, zwemmen naar de overkant. Ja nog even, wij zijn er bijna, 
                                                               heus het valt te doen mijn Schat, heus het gaat ons lukken.
                                                               Je hebt gezwommen en je hebt gewonnen en zwem je weer dan nog een keer. Ja je bent 
                                                               een luchtig tiepje, als een veertje als een speer. Niet bang voor het niets, niet bang voor 
                                                               het alles en juist gehecht aan het fijne kleine. 
                                                               Zei ik het al niet: de waarste waarheid en deze wereld kun jij in jouw eentje vier keer aan!

                                                               Langer wachten heeft geen zin.


                                                               Iedere hoop nu nog gekoesterd zal op een teleurstelling uitlopen.Diep was de wond en 

                                                               moeizaam het helingsproces; een dieet dat tegen elke smaak indruist in combinatie met een 
                                                               metanatuurlijk stamina. Op te brengen door stervelingen, zeker, maar enkel met behulp van een 
                                                               getuige die aan de rand van het geboortebed eveneens de getekende cijfers van de tijd 
                                                               opmerkte. 
                                                               Het elfje dat ik ken is er zoëen. Niet bang voor het niets, niet bang voor het alles en juist gehecht 
                                                               aan het fijne kleine. 
                                                               Zei ik het al niet: de waarste waarheid en de wereld kun jij in jouw eentje vier keer aan!



(7)     Uit het eerste jaar na haar dood.

                                                               Werp de hengel mijn Engel, verzamel het sterrenstof. 
                                                               Ik wacht op jouw taal, ik wacht op jouw teken.

                                                               Hetebeest waar ben je? – nu is het welletjes, wat heb je mij te vertellen?

                                                               Wat vertel je mij? – dat jouw liefde voor mij voorbij is? Dat kan ik niet geloven. Nee ik 
                                                               zal je verkeerd verstaan.
                                                               Je zegt dat het mijn hart is dat weer eens aan de ketting ligt? – dat ik het opnieuw los 
                                                               losser lost moet maken? 
                                                               Je hebt gelijk! Maar wannneer ik mijn hart niet vasthoud, wanneer ik het loslaat, wil het 
                                                               nog wel eens op hol slaan Schat.

                                                               Met een paar mensen had ik een paar rouwbabbels, op zakelijke toon, als vertoon van 

                                                               normaliteit strokend met de trend van progressieve makelij. 
                                                               Even, ook, de rek oprekken, maar niet te ver cultuurlijk.
                                                               Nee Schat – even tussen ons – jij bent geen bijzonder object wat over en voorbij is en een 
                                                               paar leuke anekdotes heeft opgeleverd. Cultuurlijk mag dit dan zo zijn, maar natuurlijk 
                                                               niet. Natuurlijk niet, hè Schat!
                                                               Natuurlijk ben ik een hondweduwe, eeuwige trouw. Zo is het gewoon. Zolang jij er zin in 
                                                               hebt. En jij hebt er zin in – en zult er zin in hebben. Of niet? En ik heb er zin in – en zal er 
                                                               zin in hebben. Ja zeker zeker wel.

                                                               Werp de hengel mijn Engel, verzamel het sterrenstof. 

                                                               Ik wacht op jouw taal, ik wacht op jouw teken.

                                                               Ja, hoe losser mijn hart hoe verder de trillingen reiken. Je hebt gelijk!

                                                               Maar Schat, ook al beloof ik mijn hart los te maken, zodat jij het mee kunt nemen alsof 
                                                               het even vrij is als dat van jou, soms zit ik in het nauw Liefje, soms zit ik in het nauw.
                                                               De atmosfeer is niet continue helder; de winterschil sluit zich dikker en dikker, zo lijkt het 
                                                               wel. En jij Magische Mooiste, glipt tussen de mazen van mijn aardse bewustzijn, zodra 
                                                               mijn nu niet zuiver is.

                                                               Werp de hengel mijn Engel, verzamel het sterrenstof. 

                                                               Ik wacht op jouw taal, ik wacht op jouw teken.

                                                               Je ziet het toch, wanneer ik door het gruis van deze wereld sjok? Met stokkende adem, 

                                                               iedere stap een verminkende overwinning. Met nog mijlen te gaan voordat ik thuis ben.
                                                               Ja Schat kom op, even samen superieur door de draaideur, dat moet ons toch gewoon 
                                                               kunnen lukken!



(8)     Uit het eerste jaar na haar dood.

                                                               Werp de hengel mijn Engel, verzamel het sterrenstof. 
                                                               Ik wacht op jouw taal, ik wacht op jouw teken.

                                                               Nog steeds een amateur, ik, en jij Schat, de professioneel. Nog steeds de onnozelaar, ik, 

                                                               worstelend met de verspringende schaduwen. Wat een geduld heb jij met mij Schat. Maar 
                                                               misschien is dit omdat jij waardeert, hoe ik mijn beste best doe om het optimaal met jou 
                                                               te hebben, ook al lukt dit niet altijd; als de hormonen niet meewerken, of het weer – maar 
                                                               hebben wij het ooit slecht? Ik dacht het niet! Het is een voorrecht mijn beste best te 
                                                               mogen doen. Het is geluk, te ervaren dat mijn beste best in liefde aanvaard wordt.
                                                               Ja Schat, nu en hier deel ik met jou – en deelde ik met jou en zal ik met jou delen.
                                                               Kom, doe met mij in samenspel niets. Vloeiend verstaanbaar. Minimale produktiviteit 
                                                               leidt tot resultaten met de langste houdbaarheidsdatum. Gul en lui bouwen wij huizen als 
                                                               boudoirs, waar wij ons overgeven aan de kuiste genietingen. Zodat wij zullen gloeien als 
                                                               de zuiverste juwelen – zoals jij al gloeide Schat en zoals jij gloeit.

                                                               Werp de hengel mijn Engel, verzamel het sterrenstof. 

                                                               Ik wacht op jouw taal, ik wacht op jouw teken.

                                                               Fijn de dagen Schat, wanneer jouw lach mij voluit bereikt. Een hersenverschroeiende 

                                                               intimiteit; de tranen brengen enige verkoeling.
                                                               Maar soms, ja soms, ook een hartverscheurende afstand; als het mij niet lukt om door de 
                                                               schil van deze aardse realiteit te breken.

                                                               Werp de hengel mijn Engel, verzamel het sterrenstof. 

                                                               Ik wacht op jouw taal, ik wacht op jouw teken.

                                                               Schat, met je gezicht van goud, leidt mij binnen in het binnenste, waar geen slaap 

                                                               verstrooiend werkt.
                                                               Allerallerintiemste neem bezit van mij, ja lig hier dicht dicht licht tegen mij aan, zodat ik 
                                                               mij verroeren kan onder de bescherming van jouw vrijheid.
                                                               De tranen Schat, die jij inspireert, bereiken mijn bloesems. Vruchten zullen rijpen; de schil 
                                                               zacht en eetbaar, het vlees stevig en zoet, een pit die bij aanraking vloeibaar wordt. 
                                                               Vruchten die door hitte geconserveerd worden en door kou verrotten.



9     Uit het tweede jaar na haar dood.
                                                               Het bed dat mij ontving zal het bed zijn dat mij vergeeft.

                                                               Protopogingen gingen teloor, werden vervangen door dwangmatige danspassen die grof grover 
                                                               grofst scheerden langs het meer van de dorst. 
                                                               Waar gewag gemaakt wordt van lucide waakstaten klimt de inslag hoog hoger hoogst, strak en 
                                                               stram de eigen gulheid volgend zonder links of rechts te wijken.
                                                               Ah verdiend werd de berekening, verrekend werden krent en slang. Betrapt werden de wensen, 
                                                               dan vertrapt, nadat ze beloofd werden, dan geloofd.
                                                               Mag dit dan het moment zijn waarin traditie en trend elkaar treffen?

                                                               Het bed dat mij ontving zal het bed zijn dat mij vergeeft.

                                                               Mokkend kind sleept bootje over bloedbevlekte lakens; het bestaan in de kaalste gedaante 
                                                               kaatst terug.
                                                               Te heet gebakken aanrakingen waaieren uit in de gedraaide wind; het bestaan ontdaan van zoet 
                                                               randbeslag krult de tong keelwaarts.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



10    Uit het tweede jaar na haar dood.
                                                               Het bed dat mij ontving zal het bed zijn dat mij vergeeft.

                                                               Pronkend. Aangeharkt de bodem. Van havenstad tot achterland, van voorland en waterlinie. 
                                                               Het verregende arsenaal glinsterend. 
                                                               De droom van poetskatoen na zoen lauw nagloeiend.

                                                               Borend ja, door het ontdooide tranendal. 
                                                               De wijdlopende oevers afgekalfd, de hordes vogels vertrokken nu. 
                                                               Watervliegertjes wemelen tegen de stroom op. Ronkend ja – verliezend.

                                                               Het bed dat mij ontving zal het bed zijn dat mij vergeeft.

                                                               Het schip licht nogmaals haar anker. Het bovendek vonkend, het stalen karkas schuddend, de 
                                                               geuren uit de kombuis flinterdun gefileerd.
                                                               Verpakt in zoetzachte nevels komt de zon en gaat, komt de maan en gaat. 
                                                               Spoedig zal de stad verlaten zijn, op éen enkele zolderkamer na. Hier zal gezongen worden met 
                                                               ingehouden adem – vonkend; een aria uit La Traviata.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



11    Uit het tweede jaar na haar dood.
                                                               Langer wachten heeft geen zin.

                                                               De appelboom is gesnoeid, heeft gebloesemd en staat mooi in blad. De top is afgebroken maar 
                                                               nog niet gevallen; de orkaan die hiervoor nodig zal zijn, zal op tijd voorbijkomen. 

                                                               Langer wachten heeft geen zin.

                                                               De kleuren leggen zich langzaam neer, de gestalten krijgen langzaam vorm. 

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



(12)    Uit het derde jaar na haar dood.
                                                               En soms, ja soms, ben ik heel boos.
                                                               Niet op jou, nee natuurlijk niet. Jij bent voor mij altijd en eeuwig de puurste. 
                                                               Mooitie mooitie mooitie. Met je mooie ogen. En je verrukkelijke neusje. En je prachtige 
                                                               voeten. Ach, alles alles verrukkelijk.
                                                               Mijn geluk Schat, dat ben jij. Onvervangbaar geluk. Onverwoestbaar geluk. 
                                                               Blijf bij me Liefje, blijf bij me. 
                                                               Ook al heb ik niet zo veel te bieden, ik bied het jou.
                                                               Suikerhartje van me, samen met jou alleen. Weg, al het gedoe van wat en hoe. Jij en ik, 
                                                               geen routine. 
                                                               Vrije val. Vrije vlucht.
                                                               Vind je het mooi Allerliefste, deze opera die vanuit New York via Budapest in onze kamer 
                                                               klinkt? 
                                                               Nou die kus zegt genoeg, dan laat ik de radio nog maar even aan.

                                                               O hoe zijn ze te combineren; de verlangens van de aarde en de verlangens van de onbepaaldere 

                                                               sferen?



13    Uit het vierde jaar na haar dood.
                                                               Het verhaal dat verteld zou kunnen worden 
                                                               is een verhaal dat van water houdt
                                                               Een verhaal dat, zodra het met water in aanraking komt, 
                                                               gaat kraaien van plezier

                                                               Ja ik hoor je Schat en ik zal je advies ter harte nemen.



14    Uit het vijfde jaar na haar dood.
                                                               Vertel me van de muziek die klinkt in de wind.

                                                               Kon ik een ander maar laten horen wat ik hoor. Nee niet jij – mijn Allerverrukkelijkste – die 
                                                               mij precies laat horen wat ik vaag hoor. Kon ik een ander jou maar laten horen.

                                                               Vertel me van de muziek die klinkt in de wind.

                                                               Om zich tijdens hun optreden identiek te kunnen presenteren hebben de drie Marita's ieder hun 
                                                               mooiste feestjurk versneden en de stoffen bij elkaar gelegd. Nee niet zij – mijn 
                                                               Allerverrukkelijkste – die een spelletje met mij lijkt te spelen. Zij knippert met haar ogen als ik 
                                                               haar aankijk en zij kan haar lachen nauwelijks houden. Nu komt haar voetje naar mij 
                                                               toegeschoven. Mijn hoofd buigt naar links.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



(15)    Uit het zesde jaar na haar dood.
                                                               Jij – mijn Allerverrukkelijkste – hebt nog niets van jouw lieftallige aantrekkingskracht 
                                                               verloren.

                                                               Ah tranen en stilte – verrukkelijk. Ogen groot die kijken, kijken. Met een verwachting die weet 

                                                               dat zij vervult gaat worden – verrukkelijkst.
                                                               Zij is ervan verzekerd dat ik haar niet teleur zal stellen. Dit maakt haar sterkte sterk. En van mij 
                                                               bij voorbaat met winst een winnaar.
                                                               Zo vol, vol vertrouwen – zo vol, vol trouw, deze verrukkelijke hondevrouw. 
                                                               Met nog steeds het mooiste jurkje van de wereld. De mooiste schoentjes ook. En wat ruikt 
                                                               zij nog steeds lekker – hmm hmm. En haar tong nog steeds het zachtst.

                                                               Jij – mijn Allerverrukkelijkste – hebt nog niets van jouw lieftallige aantrekkingskracht 

                                                               verloren.

                                                               Door de opening naar de Liefde te gaan is het hoogste goed. Waar ik mij te weinig te 

                                                               goed aan doe. Zo is dat Schat.
                                                               Terwijl ik er toch zeker van ben dat die opening er is – en zal zijn – gedraag ik mij soms 
                                                               alsof er een nog hoger goed is – dat is het. En wat ik dan – tegen beter weten in – als 
                                                               hoger goed de voorrang laat hebben, heeft betrekking op mijn wereldse positie. Ambities 
                                                               van minder allooi dus.
                                                               Want zei ik het al niet: mijn wereldse ambities betreffen een ambt noch enige andere 
                                                               positie; dat jij en ik elkaar nu en hier in de ogen kijken, dat is mijn geluk.
                                                               Dus jij-bent-altijd-in-mijn-gedachten moet meer zijn jij-bent-altijd-in-mijn-hart. Niet dat 
                                                               jij niet altijd in mijn hart bent Schat, maar ik ben – nog steeds – niet altijd in mijn hart. 
                                                               Dat is het.

                                                               Jij – mijn Allerverrukkelijkste – hebt nog niets van jouw lieftallige aantrekkingskracht 

                                                               verloren.

                                                               Ah, toch nog af en toe zo`n omstandigheid Schat waarin mijn lichaam geclaimd wordt 

                                                               door onverwerkte ervaringen van voor onze tijd. Klemmen die ontklemmen en de pijnen 
                                                               die hiermee gepaard gaan. En de duizelingen. Ze nemen mijn hele concentratie van mij af. 
                                                               Ze nemen mij van mij af. En dus nemen ze jou van mij af. En dan maak jij je klein – 
                                                               gelijk heb je Schat. Maar klein toch helemaal jij.
                                                               En daar ben je en je kust mij en je geeft mij aan mij terug. Gelukkig maar. Dit voelt 
                                                               meteen een stuk beter, lichter thuizer, zekerder, blijer.
                                                               Blijheid en verdriet in éen, dat kennen wij als geen ander. Hoewel ik dit natuurlijk niet zo 
                                                               kan stellen, en wij gunnen het ieder ander hè Schat, want dan zou deze wereld er wel wat 
                                                               anders uit zien. Ja zeker, ja zeker. Dan zou deze wereld er wel wat beter uit zien; lichter, 
                                                               thuizer, zekerder, blijer. 

                                                               Jij – mijn Allerverrukkelijkste – hebt nog niets van jouw lieftallige aantrekkingskracht 

                                                               verloren.

                                                               En ah, Grote Grote Liefde, soms, als ik de rek wel te ver oprek, kan ik tureluren van het 

                                                               gevecht dat ik dan lever om jou, en wat van jouw is, recht te doen in deze wereld. Voor 
                                                               pampus Schat, lig ik dan, helemaal uitgeteld.
                                                               Ja Grote Grote Liefde soms kan ik nog weleens vergeten – en dan moet ik het opnieuw 
                                                               beseffen – en dan moet ik het opnieuw toepassen – dat als ik connekt met jou, niets of 
                                                               niemand mij in het nauw brengt.
                                                               Ja Grote Grote Liefde, als wij met elkaar connekten, kunnen wij iedere bezwering breken.

                                                               Kinderen van een dode cultuur zijn wezen.

                                                               Maar wezen als wij zijn, liggen wij niet in de goot – nee nee nee. Wij liggen lekker warm 
                                                               in ons eigen bed. 
                                                               Met vergezichten op een tastbare toekomst. Liefde het zachte parfum dat ons omringt.

                                                               Jij – mijn Allerverrukkelijkste – hebt nog niets van jouw lieftallige aantrekkingskracht 

                                                               verloren.

                                                               En ah, Grote Grote Liefde, zulke omstandigheden waarin een mooie ochtend in jouw 

                                                               mooie ogen spiegelt. 
                                                               Ah, mijn tong krult van plezier. NCC. Himalaya Baby. Dansend over de hoogste toppen. 
                                                               Met een rechte rug. En een klikke-di-klak in je voeten. En hoe kom jij aan dat 
                                                               vlindertjesdasje? Het staat je goed Schat – voor eventjes. Deze richeldans brengt mij in 
                                                               een trance. Wij zweven – voor eventjes. Deze neveldans geeft mij mijn kans!
                                                               Ja wij houden van dansen en wij houden niet zo van klimmen, hè Schat. Ah, mijn tong 
                                                               krult van plezier. 
                                                               Nee, wilskracht is onze kracht niet, hè Lekkere Pathouli Griet!



(16)    Uit het achtste jaar na haar dood.

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.

                                                               Nog steeds sleep ik het gewicht van de schaduw met mij mee.

                                                               De schaduw die ooit onzichtbaar was, de schaduw die ooit zichtbaar werd, de schaduw die nu 
                                                               dan weer zichtbaar dan weer onzichtbaar is. Maar verdwenen is de schaduw niet. 
                                                               Mijn aanname was dat de schaduw – als deze maar eenmaal zichtbaar was – zou verdwijnen. 
                                                               De aanname blijkt ongefundeerd. De aanname blijkt een geval van ontspoorde intuïtie. 
                                                               De schaduw werd – nu deze eenmaal zichtbaar is geweest – herkenbaar. Dit is een hele rust. Als 
                                                               ik me vertil is het even vloeken of even huilen en dan weer vlug terug naar mijn Schat.
                                                               Een schaduw kan voedzaam zijn – zo wordt gefluisterd. Waarom eet ik er niet van, in plaats van 
                                                               haar te verslepen naar de ondergaande zon?

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel. 


                                                               Braaf verhulde ik mijn starende blik. Van meet af aan was verstaanbaarheid de norm. Wat mijn 

                                                               tong geen goed deed.
                                                               Praatgrage monden gunnen de wonden geen rust. Ik deed er het zwijgen toe. 
                                                               Tot mijn stilte vele boodschappen bleek te bevatten, die mijn Schat mij teruggaf – en teruggeeft 
                                                               – in heldere aha`s.
                                                               Is hiermee de bokaal ontdaan van alle versieringen?
                                                               Rommelpotje kruist de degen met Draaistaartje. De bewijskracht is efficiënt, maar valt in de 
                                                               categorie van De Waarheid Die Als Infantiele Fantasie 
                                                               Getolereerd Wordt. Temeer daar het gevaar zich in niets onderscheidt van een verkoelende 
                                                               bries op een overzonnige dag.

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.


                                                               Een eenvoudig rekensommetje bevestigt dat eens nul altijd nul.

                                                               En daarom ja moet ik moeite doen om niet te verdrinken in het geluk, dat ik mij zonder moeite 
                                                               toe kan eigenen in een continue twee-eenheid met mijn Schat.
                                                               De twee-eenheid in mij lijkt opgeheven. Deze twee-eenheid – die ooit de grote motor achter 
                                                               mijn aktiviteiten was – sputtert niet eens meer.

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.


                                                               Tegenwoordig beweeg ik mij traag en spreek ik woordjemaat. Ik kom niet meer waar de 

                                                               woede woedt; de woede heeft uitgewoed. Ik kom niet meer waar de arme zich warmt; ik warm 
                                                               mij bij mijn Schat – en o Schat wat een verrukkelijke warmte is dat.



17    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.

                                                               De scherpste tanden zijn omgebogen en gestabiliseerd.
                                                               De doorkijkjes verlokken.

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.

                                                               Ik laat mij stijgen in een rechte lijn. Tot ik door de lucht laveer als een zeester door het zilte 
                                                               water. Ik strijk neer in de schaduw van de afgedankte marionet, die in het schijnsel van de 
                                                               nachtlichamen haar laatste dans repeteert.

                                                               De spleet is nauw en sluit zich snel.

                                                               Verderop vallen er gaten in het hemelgewelf. De breuklijnen echter zijn te herstellen, zonder dat 
                                                               er iets aan kwaliteit ingeboet wordt. Waar wacht ik nog op?

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



18    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               De kleine waarheid laat zich optellen wel, vertellen niet.
                                                               De dominante kleur is pauwblauw.

                                                               Wegens toevalligheden gesloten. De etalages zijn fijner en fijner, het assortiment is kleiner en 
                                                               kleiner. 
                                                               Wat fijn is mag klein zijn, wat klein is mag fijn zijn

                                                               De kleine waarheid laat zich optellen wel, vertellen niet.
                                                               De dominante kleur is mintgroen.

                                                               Bij iedere omwenteling van de caroussel ga ik een volgende ervaring in. 
                                                               Uitgeschreven en van illustraties voorzien, gaan ze in de kluis van de databank. Die gesloten blijft 
                                                               voor iedereen die niet de beschikking heeft over de juiste combinatie van zes paswoorden. Maar 
                                                               ik zet geen vuurmuren; ik laat de boel open en vertrouw op het beste. Waarvan ik mij zonder de 
                                                               hulp van mijn Schat nog niet bij benadering een adequate voorstelling kan maken. 
                                                               Zo is uit de praktijk gebleken.
                                                               Door de bank genomen vallen kwam en komt samen, en vallen komt en zal komen samen. Door 
                                                               de bank genomen valt waar het vandaan komt buiten de cijfers. Maar zodra het er is valt er wel 
                                                               een sommetje op los te laten. Waar je, als je er rekening mee houdt, je voordeel mee kunt doen. 
                                                               Zo blijkt uit de praktijk.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



19    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               O hoe kort de dagen waarop chaos regeert.

                                                               Doe de schaduw; 
                                                               brokkel de rand, 
                                                               geef mee en geef weerstand

                                                               Doe haar, doe de schaduw; 

                                                               leef je in haar in, leef je uit haar uit, 
                                                               kleur het lijf zwart, voel de geabsorbeerde warmte

                                                               Doe de schaduw; 

                                                               breek en lijm de rand, en breek en lijm, 
                                                               tot de scherven zo klein zijn dat, als je erop stuit, 
                                                               je ze gemakkelijk weg kunt slikken

                                                               Doe de schaduw, doe de schaduw; 

                                                               rol er dwars doorheen en schud je droog, 
                                                               rol er frontaal doorheen en spring je droog, 
                                                               schuifel er onderdoor, sluip er langs, vlieg er overheen, 
                                                               leef je in haar uit, leef je uit haar in

                                                               Doe de schaduw, doe de schaduw; 

                                                               weeg haar, blaas haar op

                                                               Wij doen de schaduw. Wij blazen haar op. Ja Schat, even heel goed op elkaar afstemmen en 
                                                               dan samen een jubelyell, waarvan de wortels van de boom gaan jeuken. 

                                                               Nu kun je het levenselixer opvangen, 
                                                               mits je de aarden schaal tot de jouwe hebt weten te maken
                                                               Ik zie je breed lachen
                                                               Dat zit dus wel goed, Suikerhartje van me, 
                                                               ik wist dat ik op je kon rekenen

                                                               O hoe kort de dagen waarop chaos regeert.

                                                               In de schaduw van de chaos houdt de orde zich schuil. De toegang en de uitgang van de 
                                                               schuilplaats die de mijne is, zijn enkel te passeren door de weinigen voor wie een geheim een 
                                                               geheim is. Wij zijn met weinigen ja. Maar wij bestaan en zijn er trots op present te zijn. 

                                                               De wind is ons goed gezind.

                                                               De knolletjes en de citroenen worden in éen aarden schaal opgediend
                                                               Een hele massa schaduwen danst onder de boom
                                                               Ja Schat, op ons bordje het lekkerste eten.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



20    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               De kleine waarheid laat zich optellen wel, vertellen niet.
                                                               De dominante kleur is meelwit.

                                                               Het is niet het gekwetter van de vogels, maar het gekletter van de regen dat mij begroet als ik op 
                                                               die kwetsbare ochtend mijn oren opendoe. De realisatie verrast mij aangenaam; de cocon die ik 
                                                               deze nacht spon kan intact blijven; de hemel hoeft niet bestormd te worden, het gras niet 
                                                               gemaaid.
                                                               Luchtbellen rinkelen, gaan drie keer over. Weelde weelde weelde.

                                                               De kleine waarheid laat zich optellen wel, vertellen niet.
                                                               De dominante kleur is vuurrood.

                                                               Weelde weelde weelde. De koekjes van eigen deeg zijn op. Op wat kruimels na zijn de 
                                                               proviandtrommels leeg.

                                                               De kleine waarheid laat zich optellen wel, vertellen niet.
                                                               De dominante kleur is okergeel.



21    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               Vertel het hele verhaal twee maal
                                                               En laat de tweede versie ongesigneerd achter je

                                                               Ja ik hoor je Schat en ik zal je advies ter harte nemen.



22    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               De kleine vreugdes en het grote verdriet zijn in balans.

                                                               Vals licht plaats mij in een woud van schaduwen. 9 uur zijn wij in de studio onderweg geweest. 
                                                               Ik ben er niet zeker van of ik blij ben met het resultaat; er wordt veel gesuggereerd, maar iets te 
                                                               ongenunceerd ben ik bang. Het heeft zeg maar weinig menselijks meer hoe ik daar sta, maar 
                                                               misschien moet ik rekening houden met de mogelijkheid dat dit de waarheid is die ik onder ogen 
                                                               moet zien.

                                                               De kleine vreugdes en het grote verdriet zijn in balans.

                                                               In de gedaante van een vogel kom ik haar tegen. Zij zingt zoals alleen zij kan zingen en mijn 
                                                               verrukking is onbegrensd; aarde, lucht, vuur en water vloeien samen.

                                                               De kleine vreugdes en het grote verdriet zijn in balans.

                                                               Ik laat mij vallen in een rechte lijn. Een val door de ijlste lucht, gericht en met grote snelheid. 
                                                               In de val ontluik ik. Vanaf mijn schouders opent een kelk, enigszins als een toploze parachute. 
                                                               Heel kleurrijk en trendy, ook al ben ik de jongste niet meer.
                                                               De dichtere lucht nu vertraagt, en dan de nog dichtere lucht stopt de val.
                                                               Wonderlijk toch hoe, als je er oog voor hebt, alles in elkaar past.

                                                               Ah de reis is kort, de bagage nihil.



(23)    Uit het achtste jaar na haar dood.
                                                               Ah de ware waarheid laat zich optellen wel, vertellen niet.
                                                               De dominante kleur is lila.

                                                               In de mystieke mist zijn mijn Schat en ik op ons gemak. Ons zesde, zevende, achtste en negende 

                                                               zintuig kunnen de indrukken nauwelijks aan.

                                                               De wind is ons goed gezind

                                                               Even de wachtkamer op slot gedaan Schat. Nee de ramen heb ik niet geblindeerd.

                                                               Wij weerhoudt mij mijn nummertje zonder haperen op te voeren. Wij weerhoudt mij 
                                                               kansjes te wagen en overeind te krabbelen en de modder af te slaan en weer verder.
                                                               Jouw ogen Schat, als altijd, een wereld waarin ik wil wonen. De aanblik van jouw gezicht, 
                                                               als altijd, maakt mij leeftijdloos. Jouw mond, als altijd, kent de weg van de kus.

                                                               Ja de kleine vreugdes en het grote verdriet zijn in balans.






© mc 2003-2014





terug naar 1n (inhoud)






Geen opmerkingen:

Een reactie posten